Vraagt u mij wat ik belangrijker vind: focussen op mijn pensioenuitkering of het vieren van de vierde fase in mijn toch al bijzondere leven, dan aarzel ik geen moment. HET VIEREN VAN DEZE FASE IN MIJN LEVEN.
Hella Liefting, onze voorzitter, noemt dat ‘leuk oud worden’. Ook goed. Bij al die leeftijdsfases doet de leeftijd er niet heel veel toe. Je bent zo oud als je je voelt.
Anna Enquist zei het pas zo mooi in Buitenhof toen haar nieuwste roman, Het einde van Erna Ankersmit, ter sprake kwam: ’Je moet het verdrietige toekomstperspectief negeren. Anders kun je niet leven.’ In de roman die ik zelf een paar jaar geleden schreef noemde ik dat proces ‘Onderweg naar overbodig’.
Op het eerste gezicht heb ik makkelijk praten, want ik ben in Nederland geboren. Dat is toch een paradijs, vergeleken met Gaza, Oekraïne, Afghanistan, Soedan, Myanmar en oneindig veel meer landen, die te maken hebben met alleenheersers, natuur- en oorlogsgeweld, armoede en andere vormen van ellende. Maar toen ik geboren werd was het ook oorlog en nu worden we er opnieuw mee geconfronteerd. Het is boeiend om te zien wat de geschiedenis doet. Dat de geopolitiek – als president Trump zo door blijft denderen – van Amerika een vijand kan maken. En dat AI de wereld in zijn greep probeert te krijgen.
Het roept de vraag op hoe daar als 82-jarige pensionado mee om te gaan? Moeten we het negeren of naar Paraguay verhuizen? Ik pleit ervoor om het nuttige met het aangename te verenigen. Zo kan het nuttig zijn om op een vrolijke manier in opstand te komen tegen de manier waarop wij als ouderen vaak bejegend worden. Of om op de bres te springen voor het behoud van mooie verworvenheden als de democratie en de rechtsstaat. Maar we hebben ook behoefte aan aangename initiatieven. Zoals: Echt contact. Herinneringen oprakelen en mooier maken. Gezellig slap lullen.
Eerlijk gezegd geniet ik meer van een rondleiding over het Mediapark, ontmoetingen met vakzusters en -broeders of een uitstapje naar Schiermonnikoog dan van mij bezighouden met de voor- en nadelen van pensioenstelsels of vergaderen over de verklaring van de kascommissie. In ons dierbare ‘regelpolderlandje’ zijn al die dingen als pensioen en vergaderen belangrijk, nodig en misschien onvermijdelijk, maar -nogmaals- vraag je het mij, dan weet ik wel waar ik in dit stadium van mijn leven de voorkeur aan geef: Met Douwe Draaisma over ons afnemende geheugen kletsen en daarna lachen, eten, drinken en wandelen door de mooie natuur van een waddeneiland.
Bestuurslid VGO Media
